Новини

Назад

Мала Антоніетта Мао невдовзі буде винесене до слави вівтарів

: 537 2014-04-11 00:00:00

Її батьки, глибоковіруючі, щодня брали участь в Євхаристії. Перші слова, які навчилася писати дівчинка, були імена: Ісус і Марія. Дівчинка росла здорово’ю, ніщо не провіщало трагедії. Одного дня вона розбила садку коліно до каменю. Біль був дуже сильний і пронизливий. Розпочалося мандрування по лікарнях. Дитину неодноразово оперували. Лікарський консиліум встановив, що страждання було спричинене не лише забоєм. Ненноліна була хвора на рак. Діагноз – остеогенна саркома – означав одне: ампутацію лівої ноги. Коли вся сім’я була в розпачі, вона зберігала духовний мир. „Я віддала ногу Ісусові” – говорила дівчинка. Завдяки старанному веденню записів її мамою, ми сьогодні знаємо детальний перебіг наступних процедур та змагань дівчинки не лише з недугою, але й зі спокусами розпачі та страху. Незадовго до смерті, після чергової операції, лежачи в бинтах, Ненноліна подиктувала останній лист до Ісуса: „Коханий Ісусе Розп’ятий, дуже Тебе кохаю і дуже люблю Тебе. Хочу залишитися з Тобою на Кальварії і з радістю страждаю, бо знаю, що перебуваю на Кальварії. Коханий Ісусе, дякую Тобі, що послав цію хворобу, бо вона є засобом, через який я можу осягнути рай». Для Бога, яка було розіп’ято після нлюдських страждань і якому кричали: „ЗІЙДИ З ХРЕСТА!” (Мт 27,40) – це визнання малої дівчинки має бути незвичайним подарунком, який можуть жертвувати Йому лише святі. Ненноліна залишилася на своїй Кальварії до кінця. Постійно зростає кількість плодів, що народжують з тієї жертви.

о. Маріуш Росік

Для Niedziela.pl

Mała Antonietta wkrótce w chwale ołtarzy

Siedmioletnia Włoszka Antonietta Meo, nazywana pieszczotliwie Nennoliną, będzie wkrótce najmłodszą błogosławioną w historii Kościoła. Wymieniana jest w gronie największych mistyków. Jej proces beatyfikacyjny trwał trzydzieści lat. Rozpoczęto go już w 1942 r., pięć lat po jej śmierci. Wtedy jednak Kościół nie dopuszczał beatyfikacji dzieci, które nie zmarły męczeńską śmiercią. Sytuacja zmieniła się w 1981 r., gdy Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych uchyliła zakaz. Nennolina była radosnym, ruchliwym dzieckiem. Jej rodzice, głęboko wierzący, codziennie uczestniczyli w Eucharystii. Pierwsze słowa, które dziewczynkę nauczono pisać, to były imiona: Jezus i Maryja. Dziewczynka rosła zdrowo, nic nie zapowiadało tragedii. Pewnego dnia w ogrodzie rozbiła kolano o kamień. Ból był rozdzierający. Rozpoczęła się wędrówka po szpitalach. Dziecko poddawano kolejnym operacjom. Konsultacja lekarska pokazała jednak, że cierpienie było spowodowane nie tylko stłuczeniem. Nennolina była chora na raka. Diagnoza – kostniakomięsak – oznaczała jedno: amputację lewej nogi. Kiedy cała rodzina rozpaczała, ona zachowała pogodę ducha. „Oddałam nogę Jezusowi” – mówiła. Dzięki starannie prowadzonym zapiskom jej mamy znamy dziś szczegółowy przebieg kolejnych zabiegów i zmagań dziewczynki nie tylko z chorobą, ale też z pokusami rozpaczy i lęku. Niedługo przed śmiercią, po kolejnej operacji, leżąc w bandażach, Nennolina podyktowała ostatni liścik do Jezusa: „Kochany Jezu Ukrzyżowany, bardzo Cię kocham i bardzo Cię miłuję. Chcę pozostać z Tobą na Kalwarii i cierpię z radością, ponieważ wiem, że jestem na Kalwarii. Kochany Jezu, dziękuję Ci, że zesłałeś mi tę chorobę, ponieważ jest środkiem dotarcia do raju”. Dla Boga, którego ukrzyżowano po nieludzkiej męce i do którego wołano: „ZEJDŹ Z KRZYŻA!” (Mt 27,40) – to wyznanie małej dziewczynki musi być niezwykłym prezentem, jaki tylko święci mogą Mu ofiarować. Nennolina pozostała na swojej Kalwarii do końca. Owoców, które rodzą się z tej ofiary, wciąż przybywa.

Ks. Mariusz Rosik

 

Dla Niedziela.pl

---