Новини

Назад

Успішний виступ парафіяльної аматорської театральної групи «AS» з Мостиськ

: 494 2013-04-08 00:00:00

 

Захід розпочався о 15.00 від вступного слова настоятеля місцевої парафії о. Владислава Дерунова, який в короткій формі розповів про задум створення «вертпу на Великий Піст».

Чисельність глядачів перевищила сподівання самих організаторів. Зал був виповнений вщент, а з балконних приміщень дирекція Народного дому була змушена, ледь не силоміць, вивести частину людей з огляду на небезпеку падіня балконних приміщень. Багато охочих так і не змогла потрапити на виступ. Великий кількатисячний зал на стільки заполонили глядачі, що стоячи важко було ворохнутися.

Виступ закінчився великим успіхом, а оплески неспинялися протягом кільканадцяти хвилин. Історія про «Артабана» з‘єднала кільканадцяти тисячне місто в одну велику сім‘ю – незважаючи на віросповідання, класові приналежності чи матеріальний статус. Всі цього дня, у великому задумі, почувалися собі близькими людьми.

Під кінець вистави від щирого серця усі подякували о. Владиславу Дерунову за задум та організацію виступу і пригадали, що це вже не вперше, коли він пробуджує в серцях місцевих людей: «... людяність та прагнення змінюватися і бути кращими».

Настоятель римсько-католицької парафії св. Йоана Хрестителя, о. Владислав Дерунов, в свою чергу подякував усім тим, без допомоги котрих цей захід би не відбувся і без підтримки яких він не зміг би виконувати покладену на нього місію – проголошування Христа.

Передусім подякував своїм парафіянам, акторам, дирекції Районного народного дому та усім тим, які безпосередньо доклали зусиль в приготуваннях до виступу.

З огляду на чисельні прохання мешканців міста та велику кількість людей, які не змогли побачити виставу, історію «Артабана» буде запрезентовано повторно на сцені Районного народного дому 21 квітня 2013 р.

Від імені редакції порталу та організаторів заходу, запрошуємо відвідати це захоплююче та неповторне дійство.

 

Редакція новин порталу

 

 

 

HISTORIA „ARTABANA” – „JASEŁKA NA POST”, WSPOMNIENIA NA ROK WIARY

„Niech inni sy jadą, dzie mogą, dzie chcą, do Widnia, Paryża, Londynu… A ja si zy Lwowa ni ruszym za próg!” – śpiewało wielu lwowian i nie tylko lwowian, ale tylko nieliczni zrealizowali to, o czym mówi refren: „A ja si nie ruszę za próg! Chociaż były dni liche i czasy Kainowe”...

Irena i Jadwiga Zappe zostały we Lwowie. Dziś są to leciwe panie, pogodzone z losem, choć wiele w życiu przeszły. Właśnie tym, którzy cierpieli dla sprawiedliwości, poświęcamy w Roku Wiary nasze wspomnienia, przypominając o ich wierności wierze oraz wykorzystanej szansy, by nauczać religii i przekazywać wiarę w czasach wojującego ateizmu, gdy był karany każdy, kto się przyznawał do Boga.

Pani Wisia, jak ją zdrobniale nazywano, nie była ani nauczycielką, ani katechetką – kiedyś religii uczyli przede wszystkim księża i katecheci. W czasach trudnych dla Kościoła nauczanie dzieci wiedzy katechizmowej przy braku katechizmów i literatury religijnej odbywało się po kryjomu, bez kapłanów – przeważnie podejmowali się tego zadania ludzie głębokiej wiary. Tak, można powiedzieć, rozpoczęło się spontanicznie głoszenie Ewangelii wszelkiemu stworzeniu…

W 1952 roku sąsiadka zapytała Jadwigę Zappe, czy nie poświęciłaby czasu czworgu dzieci, półsierot, które całe dnie spędzają na ulicy, zdarza się im coś ukraść... Wisia wahała się. Na chwilę wyszła do sąsiedniego pokoju. Wisiał tam obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Łagodny wzrok Jezusa dodał odwagi – jak wspomina po latach…

Ta scena zrobiła na Wisi szczególnie wrażenie i tak się zaczęło… Wkrótce zaczęli się zjawiać inni lwowiacy. „A może weźmie pani mojego synka?”, „a moją córkę?”. Jedni drugim przekazywali adres sióstr Zappe. Po pracy w Bibliotece Ossolineum Jadwiga chodziła do dzieci – polskich, ukraińskich, żydowskich i rosyjskich, a później to one przychodziły do niej. Uczyła je religii, historii i języka polskiego, pomagała w nauce szkolnej. Siostry były bardzo dobrze wykształcone. Wisia skończyła kierunek „nafta i gaz” na politechnice, a Irena – geologię i weterynarię. Zapisywała na naukę tyle dzieci, ile się zgłosiło, a że nikomu nie odmawiała, wkrótce było to kilka setek, a już po paru latach tysiąc dzieci, które słuchały z oczkami i buziami szeroko otwartymi. Siostry uczyły nie tylko religii, ale także etyki, estetyki i w ogóle życia.

Część dzieci pochodziła z trudnych środowisk i wychowywała się na ulicy, ale sporo przyprowadzali też rodzice, żeby dowiedziały się czegoś o Bogu i poznać niezakłamaną wersję historii. Co miesiąc siostry uczyły nową grupę, ale były też dzieci, które chodziły do sióstr stale, przez wiele lat. Wiadomość, że siostry Zappe uczą religii, przekazywano sobie w tajemnicy, zwykle krążyła wśród ludzi chodzących do Kościoła katolickiego.

 

Takie jasełka na post

Ryzyko, które się z tymwiązało, widać siostrom nie wystarczało, bo już w 1952 roku zaczęły organizować w swoim mieszkaniu jasełka. Dzieci występowały, a dorośli byli widzami. To było już „nielegalne zgromadzenie”. W mieszkaniu bywało 150 osób! Na występy okna zostawały zasłaniane grubymi kotarami. Siostry Zappe usypiały też czujność niewtajemniczonych sąsiadów metodą „przez zaskoczenie”. Przed przedstawieniem pukały do nich i prosiły: „Proszę nam pożyczyć krzesełka, bo będą goście”. Sąsiedzi dawali krzesła, sądząc, że chodzi o urodziny. Krzesła stały jednak tylko w pierwszym rzędzie. Z tyłu stała dorosła publiczność, szczelnie wypełniając każdy metr przestrzeni. Młodzież stawała na stołach pod oknami. Wkrótce jeden z chłopców zapytał, kiedy będą następne jasełka. „Nie będzie, bo idzie Wielki Post” — tłumaczyła Wisia. „Hyy? A nie może pani napisać takie jasełka na Wielki Post?” — rzucił chłopak. Jadwiga zaczęła więc przygotowywać kolejne przedstawienia i coraz poważniejszy repertuar. Podczas wystawienia sztuki Częstochowa chłopcy wdrapali się wysoko, schowali się za kurtyną i rozdmuchiwali podarte bibułki. W mdłym świetle nocnej lampki bibułki wyglądały jak prawdziwy śnieg – powoli opadały na scenę, która przypominała mury jasnogórskiego klasztoru, i na ojca Kordeckiego, który chodził po murach i chuchał w dłonie. Pomysły, jak przygotować występ i dekoracje, przychodziły same.

Była też sztuka Artaban – o czwartym mędrcu, który nie zdążył pokłonić się Jezusowi w Betlejem. Wisia cytuje dziś z pamięci jej długie fragmenty. Mędrzec Artaban całe życie szuka Jezusa, jednak wciąż się spóźnia na spotkania z Nim. Chciał Mu wręczyć perłę, rubin i szafir, ale ostatecznie płaci nimi, żeby pomóc napotkanym ludziom, którzy znaleźli się w potrzebie. W kulminacyjnym momencie włączano rzutnik i na ciemnej ścianie pojawił się obraz jaśniejącego krzyża. To przedstawienie było zrobione tak dobrze, że wielu widzów nie mogło opanować emocji, które wywarło – ocierali łzy.

Działalność sióstr przykuła uwagę ówczesnych władz, które zdecydowały się uderzyć dopiero w 1976 roku. Tajniacy przeprowadzili rewizję w ich domu, przetrząsnęli wszystkie szuflady. Szukali pieniędzy, sądząc, że siostry brały pieniądze od dzieci brała, za co musiałyby odpowiedzieć. Mówili, że działalność sióstr wspiera Watykan i Zachód, że pójdą za to na 13 lat do więzienia. Przesłuchano dzieci i młodzież związane z siostrami. Dzieci na ogół zgodnie potwierdzały, że „te panie” tylko pomagały im odrabiać lekcje. Była to prawda, choć oczywiście nie cała.

Trwało to trzy miesiące. We wrześniu okazało się, że prokuratura nie oskarżyła sióstr. Zostały przesłuchane jako świadkowie w sprawie i nie poniosły konsekwencji.

Gdy pytano je, po co przychodzą te dzieci: „Pomagamy im w nauce” – odpowiadały.

Dziś wychowankowie okazują swą wdzięczność Jadwidze Zappe. Niektórzy z nich byli wychowywani przez system na ateistów, ale wielu pod wpływem rozmów z Jadwigą o wierze i nauce stawało się praktykującymi katolikami. A siostry doczekały ogłoszonego przez Ojca Świętego Benedykta XVI (dziś papieża-emeryta) Roku Wiary i nadeszła stosowna chwila, by na „świeczniku postawić to światło ich Wiary” – trzeba wydobyć na światło to, co dla wielu było ukryte, i pokazać w Roku Wiary – takie postanowienie podjął jeden z wychowanków i uczestnik tamtych wydarzeń, dokładając wszelkich starań, by odtworzyć Artabana według napisanego scenariusza i podziękować dzięki temu Panu Bogu i wszystkim tym, którzy pomagali trwać i wytrwać w wierze ojców, a wśród nich Wisi i Irenie Zappe, Zofii i Krystynie Pankównym, Marii Chomma ze Lwowa, Antoninie Mandyczewskiej z Kamionki Strumiłłowej (obecnie Buskiej), Marii Jasińskiej i Genowefie Pszoniak z Mościsk oraz wielu innym zapomnianym i nieznanym wyznawcom wiary katolickiej i apostolskiej.

 

ks. Władysław DERUNOW

 

---