Aktualności

Назад

Ordynariusz polowy Wojska Polskiego: sama wojna potwierdza — żołnierze oczekują wsparcia kapelanów

: 140 2026-03-05 10:23:43

— Jaki był główny cel spotkania z ukraińskimi biskupami?

— Przybyłem na Ukrainę na zaproszenie przewodniczącego Konferencji Biskupów Kościoła Rzymskokatolickiego na Ukrainie. Zwrócił się do mnie z prośbą, abym podzielił się refleksjami dotyczącymi funkcjonowania Ordynariatu Polowego oraz posługi kapelanów Wojska Polskiego. Oczywiście zdajemy sobie sprawę, że sytuacja w Polsce zasadniczo różni się od tej, z którą dziś mierzy się Ukraina. Chcieliśmy jednak pokazać, jak wygląda to w Polsce: jakie cechy charakteryzują kapelanów Wojska Polskiego, jaka jest struktura Ordynariatu Polowego oraz w jaki sposób przebiega współpraca między Ordynariatem a przedstawicielami polskiego rządu.

Były to przede wszystkim kwestie fachowe i merytoryczne, które stanowiły bezpośredni powód mojego przyjazdu. Jednak mówiąc szczerze, przyjechałem tu także „z serca” — przede wszystkim po to, aby wyrazić słowa uznania dla biskupów, Kościoła oraz obywateli Ukrainy, którzy bohatersko walczą o swoją niepodległość i wolność, broniąc się przed rosyjską agresją. Właśnie od tych słów rozpocząłem swoje wystąpienie, zapewniając jednocześnie, że Kościół w Polsce, w tym także Ordynariat Polowy, pragnie nadal wspierać — zarówno materialnie, jak i modlitwą — bohaterskich ludzi stojących na straży waszego bezpieczeństwa i wolności.

— Jakie informacje są kluczowe dla zrozumienia procesu tworzenia Ordynariatu Polowego?

— Razem ze mną na spotkanie z biskupami przybył kanclerz Ordynariatu Polowego, ksiądz major Rafał Kaniecki. Przedstawił on cały proces organizacji Ordynariatu Polowego z punktu widzenia prawnego oraz jego funkcjonowanie w warunkach pokoju, a nie wojny. Podczas rozmów z biskupami zwróciłem także uwagę na pewne argumenty, które mogą pomóc zarówno stronie rządowej, jak i dowództwu wojskowemu Ukrainy w przyjęciu idei utworzenia Ordynariatu Polowego. Szczególnie podkreśliłem, że obecność kapelanów w wojsku sprzyja podnoszeniu morale żołnierzy, a także pomaga rozwiązywać problemy natury psychologicznej, z którymi mamy do czynienia nie tylko w czasie wojny, lecz także w czasie pokoju.

Zaznaczyłem również, że to, co dziś dzieje się na Ukrainie — sama wojna — potwierdza, iż żołnierze oczekują wsparcia ze strony kapelanów wojskowych. Kapelani są potrzebni i oczekiwani zarówno przez samych żołnierzy, jak i przez dowództwo Sił Zbrojnych Ukrainy. Jest to bez wątpienia ważny argument przemawiający za tym, że idea utworzenia Ordynariatu Polowego jest słuszna i potrzebna także na Ukrainie.

Oczywiście musimy mieć świadomość, że utworzenie ordynariatu, podobnie jak powołanie każdej innej struktury kościelnej, jest procesem wymagającym czasu oraz porozumienia różnych stron, w tym także Stolicy Apostolskiej. Mam jednak nadzieję, że proces ten zakończy się powodzeniem i ordynariat powstanie. Z mojego doświadczenia oraz znajomości historii Ordynariatu Polowego w Polsce wynika, że nawet ci, którzy początkowo sceptycznie odnosili się do tej idei — a żyliśmy wówczas w realiach ustroju komunistycznego i w Wojsku Polskim nie brakowało żołnierzy oraz dowódców związanych z tą ideologią — po kilku latach obecności księży w wojsku przyznawali, że była to dobra i potrzebna inicjatywa.

— Czy jest to pierwsza wizyta Biskupa na Ukrainie?

-Nie, wiele razy bywałem na Ukrainie, w tym także we Lwowie, w różnych okolicznościach, również podczas wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II. Muszę jednak szczerze przyznać, że było mi bardzo smutno, kiedy przekroczyłem polsko-ukraińską granicę. Nagle z jednego świata znalazłem się w innym — w świecie, w którym trwa prawdziwa wojna.

Choć zachodnia Ukraina nie doświadcza tak bezpośrednio skutków działań wojennych jak regiony wschodnie, to jednak patrząc na twarze ludzi widziałem smutek i zmęczenie. Było to dla mnie bardzo bolesne, zwłaszcza gdy uświadomiłem sobie, że my w Polsce możemy cieszyć się wolnością i bezpieczeństwem. Oczywiście gdzieś w głębi duszy zawsze istnieje obawa, że wojna może przenieść się także poza naszą granicę. Mimo to prowadzimy dość spokojne i bezpieczne życie. Wystarczy jednak przejechać kilkaset kilometrów — i znajdujemy się w zupełnie innej rzeczywistości.

Dla mnie osobiście, zwłaszcza w okresie Wielkiego Postu, ta wizyta stała się swoistą formą rekolekcji: czasem refleksji i wdzięczności Bogu za to, czym żyjemy i z czego możemy się cieszyć. Dlatego odbieram pobyt na Ukrainie również w głęboko duchowym wymiarze. Jestem przekonany, że nawet ta krótka, kilkugodzinna wizyta pozostawi wyraźny ślad w moim sposobie myślenia i przeżywania.

Swoje dosłownie kilkugodzinne przebywanie na Ukrainie biskup Lechowicz zakończył modlitwą na Polu Honorowych Pochówków Cmentarza Łyczakowskiego, oddając hołd żołnierzom poległym za Ukrainę.

 

 

Autor : Wita Jakubowska

---

Назад