Aktualności

Назад

List pasterski na Dzień Życia Konsekrowanego A.D. 2021

: 1409 2021-01-27 14:10:53

Nie poprzestańmy jednak na samym dziękczynieniu. Zastanówmy się nad tym, w jaki sposób życie zakonne dotyczy i dotyka każdą i każdego z nas, bo przecież nie jest ono sprawą jedynie wąskiej grupy chrześcijan. Życie zakonne zostało dane nam wszystkim, byśmy korzystali z jego dobrodziejstw i błogosławieństw, ale też byśmy się o nie troszczyli, ochraniali je i wspierali.

Życie zakonne jest bowiem owocem żywej wiary, gorącej modlitwy i świadectwa życia chrześcijańskiego w rodzinach, w parafiach i we wszystkich innych wspólnotach Kościoła. Bo choć każde powołanie zakonne jest zawsze niezasłużoną łaską Bożą daną grzesznemu człowiekowi, to jednak od nas wszystkich zależy, czy będziemy o tę łaskę prosić, czy będziemy na nią otwarci i gotowi ją przyjąć. Dlatego nieustannie prośmy Pana Boga, aby rozbudził w nas pragnienie żywej wiary, aby nasze rodziny, parafie i wspólnoty stały się środowiskiem przyjaznym dla powstawania i rozwoju powołań zakonnych.

Kiedy Pan Jezus rozpoczynał realizację swego powołania, opuścił dom rodzinny i wyruszył w drogę. Rozpoczął ją od udania się nad Jordan, gdzie schodziły się tłumy, aby słuchać nauk i przyjąć chrzest nawrócenia z rąk Jana Chrzciciela. Potem udał się na pustynię, aby tam przeżyć swoiste rekolekcje. Jego zwycięstwo nad kuszącym Go diabłem, stało się doświadczeniem mocy, jakiej Bóg udziela każdemu, kto powierza się tylko Jemu i tylko w Nim pokłada swą ufność.

Życie kobiet i mężczyzn wybierających drogę życia zakonnego rozwija się w oparciu o ten sam schemat. Najpierw, u źródła wszystkiego, jest Boże powołanie i zaproszenie do podjęcia życia opartego tylko na Panu Bogu. Potem potrzebny jest czas „wysłuchania nauk” i decyzja zwrócenia się ku Bogu, aby – jak ludzie po chrzcie Janowym – porzucić to, co złe i zwrócić się ku dobru. A potem jeszcze jest pustynia, czyli doświadczenie własnej słabości i mocy Pana Boga, który słabego i grzesznego uzdalnia do zwyciężania zła w sobie i w innych.

Autentyczne życie zakonne nie jest drogą łatwą. Wręcz przeciwnie, to stroma, wyboista, a czasami wręcz karkołomna ścieżka życiowa, na której nie sposób się utrzymać bez świadomości, że kroczę nią nie dla własnego widzimisię, ale dlatego, że wezwał mnie na nią Pan Jezus. To On pierwszy ją przeszedł, przetarł szlaki i zaprosił do naśladowania Go na drodze Rad Ewangelicznych. Świadomość kroczenia Jego śladami wynagradza wszelkie niedogodności, a pragnienie dotarcia do tych samych szczytów, które On osiągnął, wyzwala – mimo zmęczenia – wciąż nowe energie i siły. Pragnienie bycia tam, gdzie On, to pragnienie doskonałości, czyli bliskości z Panem Jezusem. Jest to łaska, którą On daje darmo tym, którym sam chce. My jednak możemy prosić Chrystusa, aby był w jej dawaniu jak najbardziej hojny, aby coraz więcej młodych serc rozpalał pragnieniem naśladowania Go. Możemy i powinniśmy prosić, aby w coraz to nowych kobiecych i męskich sercach wzbudzał pragnienie radykalizmu ewangelicznego, życia pełnego niezapomnianych przygód, których smaku mogą zaznać tylko Jego wierni naśladowcy.

Moi Drodzy!

Czasy, w jakich żyjemy, stawiają przed nami wszystkimi wiele przeszkód. Jedną z nich jest trwającą od wielu miesięcy pandemia, która wprowadza wiele ograniczeń i zagrożeń. Dlatego w duchu odpowiedzialności i troski, tegoroczne obchody Dnia Życia Konsekrowanego będą miały inny charakter niż do tej pory. Zaplanowane, bowiem na 1 lutego wspólne świętowanie, połączone z poświęceniem nowego kościoła pod wezwaniem Świętego Benedykta przy nowopowstającym klasztorze Sióstr Benedyktynek w Sołonce koło Lwowa, nie jest możliwe do przeprowadzenia. Uroczystości te odbędą się w późniejszym terminie, ale już dzisiaj serdecznie zapraszamy do udziały Osoby Życia Konsekrowanego, kapłanów i wszystkich wiernych.

W tej sytuacji, zgodnie z zaleceniem Stolicy Apostolskiej, zwracamy się do wszystkich z gorącą prośbą, aby we wspólnotach parafialnych, w Święto Ofiarowania Pańskiego, dziękczynną modlitwą otoczyć wszystkie wspólnoty zakonne naszej Archidiecezji, a w parafiach, gdzie pracują osoby zakonne, niech na głównej Mszy św., wobec zgromadzonych wiernych, dokona się obrzęd odnowienia profesji zakonnej.

Świętem Ofiarowania Pańskiego kończymy również Rok Modlitwy o Powołania Kapłańskie i Zakonne. Z tej racji dziękujemy Wam wszystkim, za dar modlitwy, ufając, że przyniesie ona skutek w nowych powołaniach, tak bardzo potrzebnych naszemu Kościołowi. Prosimy jednocześnie, aby nie ustawała ta modlitwa, ponieważ Pan Jezus powiedział: „Proście, a będzie wam dane”.

Przeżywając w tym roku trzydziestą rocznicę odnowienia struktur Kościoła Katolickiego w Ukrainie, dziękujmy za każde powołanie, za każdy odbudowany i wybudowany kościół oraz za odrodzone życie zakonne. Dziękujmy za Boże błogosławieństwo, z jakim się to wszystko dokonało oraz za ludzi dobrej woli, którzy przyszli naszemu Kościołowi z pomocą. Dziękujmy za każdą wspólnotę parafialną. To w nich dokonują się wielkie dzieła zbawienia i one są znakiem Królestwa Bożego na ziemi.

Na ten święty dzień wdzięczności wszystkim Wam z serca błogosławimy: W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

+ Mieczysław Mokrzycki
Arcybiskup Metropolita Lwowski

+ Edward Kawa
Wikariusz Biskupi ds. Zakonnych

Lwów, 26 stycznia 2021 roku
N. 17/2021

UWAGA! List Pasterski należy odczytać na każdej Mszy św. w niedzielę 31 stycznia 2021 roku.

---

Назад