W Środę Popielcową, 18 lutego, we Lwowie, w bazylice metropolitalnej Wniebowzięcia NMP Mszy Świętej z obrzędem posypania głów popiołem przewodniczył arcybiskup Mieczysław Mokrzycki, metropolita lwowski.
Podczas homilii skupił się na tym, że Słowo Boże z liturgii Środy Popielcowej wzywa każdego chrześcijanina do głębokiego nawrócenia oraz radykalnej przemiany serca:
-Bóg nie mówi: popraw trochę swoje życie. Nie mówi: zmień jedynie kilka drobiazgów. Bóg mówi: wróć do Mnie całym sercem. To jest zaproszenie do odnowienia relacji z Nim. Bo wiara nie jest tylko zbiorem praktyk religijnych. Wiara jest spotkaniem z Bogiem, który kocha człowieka.
Prorok dodaje jeszcze jedno zdanie, które szczególnie porusza: „Rozdzierajcie serca wasze, a nie szaty”.
W czasach biblijnych rozdzieranie szat było znakiem żalu i pokuty. Bóg jednak mówi, że nie chodzi Mu o gesty zewnętrzne. On patrzy na serce człowieka. Można bowiem wykonywać religijne praktyki, a jednocześnie pozostawać daleko od Boga. Można pościć, modlić się, uczestniczyć w nabożeństwach, a serce może pozostać zamknięte.
Dlatego Wielki Post jest zaproszeniem, abyśmy zatrzymali się i zapytali siebie: gdzie naprawdę jest moje serce? Co jest najważniejsze w moim życiu? Czy Bóg zajmuje w nim pierwsze miejsce?
Popiół, który za chwilę zostanie posypany na nasze głowy, przypomina nam o kruchości życia. Przypomina, że nie jesteśmy panami czasu. Przypomina, że wszystko, co posiadamy, jest darem Boga. Ten znak mówi nam bardzo jasno: życie przemija. Ale jednocześnie mówi coś jeszcze - że zawsze jest czas, aby wrócić do Boga.
A na zakończenie dodał:
-Za chwilę usłyszymy słowa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” albo „Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz”. Nie są to słowa smutku. Są to słowa prawdy i nadziei. Człowiek, który pamięta o swojej kruchości, łatwiej otwiera się na Boga.
Wielki Post jest drogą powrotu do domu Ojca. Bóg nie pyta nas dziś o nasze sukcesy. Pyta tylko o jedno - czy chcemy do Niego wrócić. Niech ten święty czas pomoże nam pogłębić modlitwę, oczyścić serce, otworzyć się na drugiego człowieka i jeszcze bardziej zaufać miłości Boga.
Po Liturgii Słowa odbył się obrzęd poświęcenia popiołu i posypania głów wiernych na znak przemijalności wszystkiego co doczesne i jako zachęcenia do większej troski o życie wieczne.
Autor : Wita Jakubowska