Aktualności

Назад

Odpust ku czci Pana Naszego Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata we Lwowie.

: 623 2025-11-24 19:07:39

W swoim przemówieniu do wiernych kaznodzieja ks. Wiktor Kowalski skupił się na przemijaniu ludzkiego życia, znaczeniu mądrego wykorzystania wyznaczonego czasu i przygotowaniu się do wieczności. Podkreślił skończoność ziemskiej egzystencji i potrzebę skupienia się na tym, co duchowe.

 

W swoim kazaniu ks. Wiktor porównuje koniec roku kalendarzowego (31 grudnia) i rok liturgiczny (Uroczystość Chrystusa Króla) jako pewne końce i początki. Zauważa, że czas biegnie szybko. Odwołuje się do książki „Czterdzieści siedem lat życia”, która analizuje życie dwóch mężczyzn o podobnych początkach, ale różnych losach, ilustrując, jak „ścieżki się rozchodzą”. Podaje przykład Aleksandra Wielkiego, który prosił, aby pochowano go z wyciągniętymi rękami, dłońmi do góry, aby pokazać, że nic nie jest zabierane z tego świata. Wspomina cmentarze, na których można znaleźć groby osób młodszych od siebie, podkreślając, że śmierć nie wybiera wieku. Opowiada przypowieść o bogaczu, który planował cieszyć się życiem po żniwach, ale tej samej nocy „zażądano jego duszy”.

Kaznodzieja cytuje Norwida, który uważał za najsmutniejsze słowo „za późno”. Znaczenie wykorzystania czasu: Podkreśla, że to od nas zależy, czy żyjemy „prosząc, czy pijąc” (z pożytkiem czy na próżno). Zauważa, że życia nie da się „ponownie zapisać, powtórzyć”, Bóg nie „targuje się” o życie. Podkreśla fundamentalny błąd ludzi, którzy zapominają, kim są, dokąd zmierzają i jaki jest ich cel. Ostrzega przed „spóźnianiem się”, zwłaszcza w pożegnaniu z bliskimi lub zmianie życia po trudnej diagnozie. Apeluje o jak najlepsze wykorzystanie „świętego czasu”, który daje Bóg, aby „nie było za późno” i abyśmy mieli „pewną satysfakcję”. Prosi Boga, abyśmy przeżyli wyznaczony czas „w radości, wierze, nadziei, w poczuciu”, nie marnując go.

Uroczysta Msza Święta zakończyła się procesją eucharystyczną wokół Ośrodka Sióstr Albertynek (które w tej chwili mają 27 potrzebujących i opiekują się nimi) oraz odśpiewaniem pieśni „Chwalimy Cię, Boże”. Następnie siostry poczęstowały obecnych na nabożeństwie ciastkami, a podopiecznym Ośrodka podano uroczysty obiad.

Autor : Aleksander Kusyj

---

Назад